Familie in het buitenland: een vakantieadresje om jaloers op te zijn?

Familie in het buitenland: een vakantieadresje om jaloers op te zijn?

Gisteren precies een jaar geleden vloog ik terug van Napels naar Amsterdam, na minder dan 5 dagen samen met mijn familie te hebben doorgebracht. Bofkont, denken veel mensen als ze mijn foto’s zien: zomaar even een paar dagen naar Italië! “Ideaal, zo’n vakantieadresje!” roepen velen. Waar zij echter niet bij stilstaan is dat zij iets hebben waar ik jaloers op ben: familie waar ze niet naartoe hoeven te vliegen. Hoe zou het zijn om je familie alleen te zien als je voldoende tijd, geld en vrije dagen hebt en alle belangrijke momenten samen te moeten missen? Hoe dat voor mij is zal ik je vertellen, want hoewel het soms wel zo voelt, ben ik hierin zeker niet de enige!

Italië

Even voor de duidelijkheid: al mijn familie van vaders kant woont in Italië. In de provincie Salerno om iets preciezer te zijn, minder dan een uur rijden van de stad Napels. Mijn vader was de oudste van een gezin van zeven kinderen. Als jongeman kwam hij naar Nederland voor zaken en uiteindelijk bleef hij voor de liefde. Zolang zijn gezondheid het toeliet reed hij regelmatig op en neer naar zijn familie en na zijn overlijden zorgden wij er samen met zijn zussen voor dat hij ook daar een rustplaats kreeg. Zijn beide ouders zijn overleden, evenals één broer. Zijn 4 zussen, een broer en een schoonzus wonen allemaal op een steenworp afstand van elkaar, net zoals al mijn nichtjes en neefjes en achternichtjes en -neefjes. Behalve wij.

IMG_20170508_102431_238.jpg

Zomervakantie

Tijdens mijn studententijd vloog ik praktisch elke zomer naar Italië om een weekje of langer bij mijn familie te vertoeven en een enkele keer ging ik zelfs een tweede keer in het jaar. Elke keer was het weer een compleet feest om elkaar te zien en elke keer dat ik terugvloog huilde ik harder om het afscheid.

Hoe ouder je wordt en hoe meer je een eigen leven opbouwt, hoe moeilijker het is om zomaar even op en neer naar Italië te vliegen. Tegelijkertijd besef je je steeds meer hoeveel je familie waard is en hoeveel je hen mist. Je komt figuurlijk steeds dichterbij elkaar, terwijl je fysiek steeds verder van elkaar verwijderd raakt.

Die momenten

Juist op de cruciale momenten doet dat enorm veel pijn. Er is zoveel dat je niet met elkaar kunt delen! Het pijnlijkst was dat natuurlijk toen wij trouwden. Alle familie van mijn man was erbij, mijn familie van moeders kant was erbij, maar de familie van mijn vaders kant ontbrak. Toen ‘s avonds bleek dat mijn schoonzusje alles op alles had gezet om een aantal van hen een videoboodschap op te laten sturen, brak ik.

Echte familieband

Een extra probleem dat zich voordoet bij familie in Italië, is de vorm van contact die familieleden daar met elkaar hebben. Wij zijn hier gewend om elkaar te appen, bellen en via sociale media te spreken. In Italië draait alles om real-life. Waar wij communicatiemiddelen zoals WhatsApp, telefoon, Facebook en Instagram gebruiken om elkaar op de hoogte te houden van wat we doen en om bij te kletsen, gebruiken mijn familieleden deze middelen vooral om af te spreken wanneer ze elkaar zien. Ons online leven draait om het online leven zelf, maar hun online leven draait om hun offline leven. In het noorden van Italië is dit wel anders, maar mijn familieleden leven serieus met één computer op een heel gezin waarvan drie kinderen studeren!

IMG_20170302_190945_848.jpgWij kunnen ons daar niets bij voorstellen, maar het heeft vergaande gevolgen voor de communicatie met iedereen die ze niet zomaar op straat tegenkomen. Wij zien wel enigszins van elkaar wat we uitspoken via sociale media en we appen bij speciale gebeurtenissen, maar daar houdt het op. Mijn familieleden zijn niet gewend om te appen gewoon om gezellig bij te kletsen. Hierdoor ontstaat een enorme afstand tot elkaar, waardoor het lijkt alsof we geen hechte band hebben. Niets is echter minder waar, want zodra ik voet op Italiaanse bodem zet is het alsof we elkaar gisteren nog zagen. Vol overgave word ik opgenomen in de warmte van elke Italiaanse familie alsof ik nooit weg ben geweest!

Renmeisje (56).jpg

Druk

Wanneer je elkaar slechts één keer per jaar of zelfs minder vaak ziet, begrijp je dat er veel bij te kletsen valt. Vóór april vorig jaar, was het bijna 3 jaar geleden dat ik mijn vaders broer en zussen, mijn nichtjes en neefjes en al mijn achternichtjes en -neefjes voor het laatst zag. Toch hadden we slechts 5 dagen, inclusief de twee dagen waarop ik heen- en terugreisde. In die tijd wilden natuurlijk al mijn familieleden mij zien en niet geheel onbelangrijk in Italië: samen met mij eten. Mijn zogenaamde “vakantie” lijkt in de verre verste op vakantie, wanneer ik alleen maar van tante naar neef naar oom naar nichtje ren (soms zelfs letterlijk). Toen ik vorig jaar thuiskwam na die 5 dagen in Italië was ik gesloopt. Het was het waard, begrijp me niet verkeerd. Maar iedereen die vervolgens vroeg hoe mijn “vakantie” was, begreep het duidelijk niet.

IMG_20170417_121934_551.jpg

Niet zomaar een vakantieadresje

Uiteraard neem ik dat niemand kwalijk, want als je zelf niet in deze situatie zit kun je je er niets bij voorstellen. Als je er niet te veel over nadenkt, lijkt het net alsof ik een heerlijk vakantieadresje in Italië heb. Had ik tijd over, dan zou dat zeker zo zijn. Mijn familie verwelkomt me altijd met open armen, hoe lang ik ook wil blijven. Er is altijd wel een bed voor mij beschikbaar en iedereen neemt me met liefde op sleeptouw om te genieten van de prachtige omgeving waar zij wonen. Helaas heb ik die tijd echter niet. Met de paar dagen die ik me kan veroorloven red ik het net om iedereen even snel een bliksembezoekje te brengen, om vervolgens compleet gesloopt weer terug te vliegen. Met ogen vol opwellende tranen, dat dan weer wel. Dit is en blijft mijn familie: mensen die van me houden en op wie ik lijk, met wie ik lief en leed kan delen en het grootste plezier kan beleven. Net zoals mijn familie én schoonfamilie hier om me heen uiteraard, maar hoe hard zij hun best ook doen: zij kunnen dat gat nooit opvullen.

983731_10202496097348814_2084117010144167072_n.jpg

Toekomst

Elk jaar is het weer een enorme puzzel om een geschikt moment te vinden om even snel op en neer te vliegen voor wat liefdevolle knuffels en goede gesprekken. In de toekomst zal dat er zeker niet gemakkelijker op worden. Met een steeds drukker wordend leven en toenemende verantwoordelijkheden, zie ik de toekomst op één punt na positief tegemoet: la famiglia. We vinden wel een manier, maar gemakkelijker zal het er niet op worden. Voorlopig weet ik dus ook niet wanneer ik ze weer zal zien, maar ik houd zowel mijn agenda als de vliegtickets nauwgezet in de gaten. Elke bruiloft en elke geboorte van een nieuw familielid die ik moet missen doet pijn, maar echt moeilijk vrees ik dat het pas wordt als we definitief afscheid moeten nemen van een oom of tante. Bij zulke momenten wil ik voorlopig nog niet stilstaan, maar het is wel één van de dingen die je je zou kunnen realiseren als je voortaan tegen mij of iemand anders met familie in het buitenland zegt dat je jaloers bent op zo’n “vakantieadresje”.

Ben of ken jij iemand met veel familie in het buitenland?

IMG_20170415_181116_196.jpg

Volg:
Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

DutchEnglishItalian
Close