Zwangerschapsupdate: een positieve test!

Zwangerschapsupdate: een positieve test!

Wie het al eens heeft meegemaakt zal het ongetwijfeld herkennen: dat overweldigende gevoel dat je hart sneller dan ooit doet kloppen op het moment dat je een positieve zwangerschapstest in je handen hebt. Lachen, huilen en hyperventileren: ik deed het allemaal! 12 oktober 2018, ik zal die dag nooit meer vergeten …

De wetenschap onderuit gehaald

Zwangerschapstesten had ik al maanden in huis, omdat ik zelfs toen ik de pil nog slikte soms al zo onzeker was over dingen die ik ervoer dat ik voor de zekerheid toch even wilde testen. Toen ik eenmaal met de pil gestopt was en niet ongesteld werd, heb ik ook regelmatig getest. Je leest op het internet immers toch wel eens van die verhalen van vrouwen die niet eens doorhadden dat ze zwanger waren!

Maar goed, normaal gesproken doen vrouwen pas een zwangerschapstest als ze overtijd zijn of al een tijdje rare klachten ervaren. Aangezien ik pas één keer ongesteld was geworden, wist ik niet hoelang mijn cyclus duurde en had ik dus ook geen idee van wanneer ik overtijd zou zijn. Ik was begin oktober echter wel een paar dagen behoorlijk misselijk en duizelig. Woensdagavond 10 oktober was het zo erg dat ik me echt heel belabberd voelde! Toevallig fietste een collega met me mee naar huis na het werk en daar was ik maar wat blij mee. Ik zei letterlijk tegen haar: ‘Ik ben blij dat je mee fietst, want ik ben echt kotsmisselijk en hartstikke duizelig.’ Ze zocht er niets achter, maar ik had al zo mijn bedenkingen.

Inmiddels had ik allang op internet gelezen dat je wetenschappelijk gezien nog niet misselijk kan zijn na de bevruchting, omdat je lichaam het hormoon hCG pas aanmaakt na de innesteling. Toch was ik al ruim een week misselijk toen ik een klein beetje bloed verloor, achteraf gezien dus duidelijk de innesteling. Wetenschap? Daar geloof ik wat mijn eigen lijf dus absoluut niet meer in ­čśë

Te veel fantasie?

Na die bewuste woensdagavond waarop ik me zo belabberd voelde, besloot ik op donderdagochtend maar eens een testje te doen. Stel dat ik een cyclus van 28 dagen zou hebben, dan zat ik nu een dag of 5 vóór de dag waarop ik overtijd zou zijn, maar dat zou volgens sommige testen al ver genoeg moeten zijn om positief te testen. Ik verwachtte er niet al te veel van, dus wilde er geen dure ClearBlue test aan verkwisten. Een goedkope strip werd het dus, waarop ik met heel veel fantasie een heel licht streepje zag. Ik hield de strip tegen het licht en als ik goed keek, zag ik echt een streepje. Maar hé, ik wilde het zo graag dat ik mezelf vast voor de gek aan het houden was. Er stond vast geen streepje, dat zag ik gewoon omdat ik me er zo ontzettend op focuste. De rest van de dag liet ik het los, maar ik besloot dat als ik me morgen nog zo belabberd zou voelen, ik wel weer een test mocht doen.

Lachen, huilen en hyperventileren

Die avond voelde ik me stiekem wel een beetje beter, maar toch knaagde er iets aan me. Ik besloot die ochtend weer te testen en dit keer zelfs met ClearBlue. Ik gebruikte eerst de ClearBlue en toen als extra test toch nog eens zo’n teststrip. Terwijl ik de teststrip op een stukje wc-papier legde om te drogen, zag ik vanuit mijn ooghoeken op de test van ClearBlue een tekst in beeld komen: Zwanger. Ik schoot letterlijk achterover op de wc en was net bekomen van de schrik toen er in beeld kwam: 1-2 weken. Ik weet niet meer wat ik precies voor geluid maakte, maar het moet iets geweest zijn dat leek op zowel een gil als een lach. Spontaan begon ik te lachen en te huilen tegelijkertijd, terwijl ik naar adem hapte. Ik wist gewoon niet waar ik het zoeken moest! Ik fluisterde naar mezelf: ‘ik ben zwanger, ik ben gewoon zwanger.’Grappig detail: onze Rumba was vlak daarna helemaal van de kaart. Ze mauwde alsof er een enorme crisis was, had een dikke staart, blies naar me en haalde zelfs uit! Ik wist niet wat ik met haar aan moest en snapte er niets van. Tot ik me opeens realiseerde dat ze altijd naar me toe komt als ik huil. Ze moet dit als heel beangstigend hebben ervaren: haar mama die zo lachte, huilde en hyperventileerde tegelijkertijd. Wat moest ze daarmee? Ze was er waarschijnlijk bang van geworden en dacht dat er gevaar dreigde, dus verdedigde ze zichzelf! Toen ik dat eenmaal besefte stelde ik haar gerust met snoepjes en heel veel knuffels. Even later was het weer dikke mik tussen ons!

Sommige dromen komen uit

Volgens mij heb ik de rest van de dag met een glimlach van oor tot oor rondgelopen en voor mijn gevoel kon iedereen op mijn voorhoofd lezen dat ik zwanger ben. Ik vond het zo onwerkelijk! Van dit moment had ik jarenlang gedroomd, ik had er zelfs nachtmerries over gehad dat ik dit nooit mee zou mogen maken, en nu was het moment hier. De angst dat ik niet zwanger zou kunnen raken kon ik laten varen, want ook al was de kans aanwezig dat het zo vroeg in de zwangerschap nog mis zou gaan, ik wist nu wel dát ik zwanger kon raken. Natuurlijk was ik als de dood dát er iets mis zou gaan, maar het stelde me ergens ook wel gerust dat ik nu tenminste duidelijkheid had over mijn vruchtbaarheid.

Drie slopende dagen

Na die positieve test volgden echter drie slopende dagen! Ik heb immers nog niet verteld hoe ik manlief met het blijde nieuws heb verrast. Daar moest ik tot zondagavond op wachten! Hij was vrijdagochtend vertrokken naar het werk en zou van daaruit een weekendje weg gaan. Vrijdag moest ik de hele dag werken, zaterdag en zondag kluste ik overdag met de aanstaande opa en oma in ons nieuwe huis en zaterdagavond ging ik zelfs met vriendinnen de stad in.

Vooral tijdens het klussen vond ik het lastig om me stil te houden, omdat ik het af en toe heel erg heet kreeg en nog steeds en af en toe misselijk en duizelig was. Bovendien waren we dat weekend veel aan het schilderen, met verf op basis van zowel terpentine als water. Nu ik wist dat ik zwanger ben, wilde ik natuurlijk niet meer met verf op basis van terpentine werken! Ik bood dus maar snel aan dat ik de kozijnen die met de verf op waterbasis gedaan moesten worden wel zou doen ­čśë Achteraf begrepen de aanstaande opa en oma dat natuurlijk helemaal!

Overigens was het zaterdagavond met mijn vriendinnen in de stad af en toe ook verrekte lastig om mijn kaken stijf te houden. Op dat moment kon ik namelijk maar heel weinig eten en het viel iedereen wel op dat zowel een zwangere vriendin als ik na twee rondes genoeg hadden. Alle anderen lustten nog wel wat … Later op de avond kon zij met sommige opdrachten van het spel dat we speelden niet meedoen, omdat ze zwanger is. Ik stond daar en dacht bij mezelf: ‘Maar ik ook!’

De grote verrassing

Oef, dat was een van de langste weekenden ooit … Wat was ik blij dat het zondagavond was! Al weken eerder had ik voor manlief twee cadeautjes gekocht, zodat ik die in huis zou hebben zodra hét moment daar zou zijn. Hij belde vanuit de auto dat hij onderweg was en ik voelde mijn hart al in mijn keel kloppen. Ik maakte de salontafel leeg en legde daarop het boek ‘Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt’ samen met een rompertje waarop stond ‘Mini-versie van mijn papa’. Ik zette alle lichten in huis uit, behalve de lamp boven de salontafel. Manlief kwam binnen en mijn hart ging tekeer! Hij dumpte wat van zijn spullen en liep zonder iets op te merken langs de tafel. Daar ging hij weer, naar buiten om meer spullen uit de auto te halen. Ik moest mezelf tot rust brengen en ging maar op de bank zitten. Hij kwam weer binnen, dumpte weer wat spullen en liep weer zonder iets te zien langs de tafel. Ik dacht dat ik gek werd! Toen kwam hij weer teruglopen en viel zijn blik opeens op de tafel … Hij keek me aan: ‘Echt?’ Ik begon al te huilen en knikte enthousiast. ‘Echt?’ vroeg hij weer. Serieus, hij heeft drie minuten lang niets anders uit kunnen brengen. Ik zei: ‘Moet ik de testen erbij halen?’ en dat deed ik. Die ochtend had ik een nieuwe test van ClearBlue gedaan, omdat de uitslag op de vorige test na 24 uur verdwenen was. Nu stond er al 2-3 weken op! Toen manlief de testen eenmaal had gezien kon hij alleen nog maar kusjes geven. Zo lief! Eindelijk kon ik het nieuws delen, eindelijk droeg ik dit geheim niet meer alleen. Het waren maar drie dagen, maar oh … wat hadden die lang geduurd!

Wachten duurt lang

Achteraf gezien stelden die dagen natuurlijk helemaal niets voor, want pas echt zenuwslopend vond ik de vier weken voordat ik voor het eerst naar de verloskundige mocht. Vier weken lang onwetendheid: groeit er daadwerkelijk iets binnen in mij en klopt er wel echt een hartje? Het antwoord op die vraag weten jullie inmiddels, maar hoe ik die vier weken en de overige weken van het eerste trimester heb ervaren vertel ik binnenkort!

Volg:
Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

DutchEnglishItalian
Close