Zwangerschapsupdate: Het eerste trimester!

Zwangerschapsupdate: Het eerste trimester!

Wat zijn ze ongelofelijk spannend, die eerste 13 weken van een zwangerschap! Blijdschap, spanning en ongeduld: zoveel emoties in een lijf dat heel hard aan het werk is om een klein mensje te produceren. En dat allemaal in het geheim! Hoe voelde ik me? Hoe vertelden we het onze ouders, vrienden en familie? Vandaag vertel ik het je allemaal!

De eerste zwangerschapskwaaltjes

Zoals je in mijn vorige blog al kon lezen kreeg ik al zwangerschapskwaaltjes voordat ik testte en voordat het überhaupt wetenschappelijk gezien mogelijk kon zijn om misselijk te worden. Maar hé, zoals mijn man en ik altijd zeggen: ‘Ik ben Sjoeja.’ Waarmee we bedoelen: als het om mij gaat, is alles mogelijk. Overigens is ‘Sjoeja’ de naam die ik mezelf vroeger gaf, want welk kind kan de naam ‘Giulia’ nu goed uitspreken? Dat kan zelfs ruim 90% van de Nederlandse volwassenen niet!

Terug naar die kwaaltjes. Ik testte dus omdat ik misselijk was, niet omdat ik overtijd was. En het grappige is dat de ergste misselijkheid vlak na de test ook verdween! Ik bleef wel een beetje zo’n weeïg gevoel houden, vooral na het eten. Maar kotsmisselijk was ik niet meer! Ik had het wel af en toe opeens heel warm, kon veel minder eten en was soms duizelig. That’s it!

Voor het eerst in 15 jaar

Tot ik precies 6 weken zwanger was. Die maandagochtend voelde ik me al niet helemaal fit en grapte ik al: haha, ze zeggen dat die misselijkheid vaak rond de 6 weken begint en kijk mij nu, precies met 6 weken. Dinsdagavond lachte ik iets minder hard, toen ik voor het eerst in 15 (!) jaar weer eens ondersteboven boven de wc-pot hing. Laat ik niet in detail treden, maar de dagen erna leefde ik op rijstwafels en appels. Een collega en tevens vriendin die ik al op de hoogte had gebracht van het blijde nieuws was zo lief om Sea-Bands speciaal voor mama’s voor mij te gaan halen. De schat! Deze bandjes werken met acupressuur en haalden voor mij net de ergste misselijkheid weg. Ik heb ze twee weken lang bijna aan één stuk door gedragen! Overigens is het overgeven bij die ene nacht gebleven en werd de misselijkheid ook elke dag weer wat minder. Bij zo’n 10 weken was ik er al helemaal weer vanaf! Al zal ik dat nu maar eventjes afkloppen op mijn houten bureau …

In m’n handjes knijpen

Wat al die zwangerschapskwaaltjes uit het eerste trimester betreft waarover je in horrorverhalen leest, mocht ik echt in m’n handjes knijpen. Bij de verloskundige gaf ik zowel met 8 als ook met 10 en met 12 weken aan dat het enige dat ik te klagen had was dat ik telkens bang was dat er iets mis was, omdat ik me zo goed voelde!

Die misselijkheid viel reuze mee vergeleken bij de heftige verhalen die je altijd leest of hoort, moe werd ik pas met 10 weken en dat was het dan eigenlijk wel zo’n beetje. Aan mijn uiterlijk merkte ik wel wat veranderingen die tot op heden standhouden: mijn haren vallen minder uit, mijn nagels groeien sneller en mijn huid is ongelofelijk onrustig. Ik heb nog nooit zoveel puistjes in mijn gezicht gehad als op dit moment, met ruim 18 weken zwangerschap!

Cravings

Dé vraag die ook iedere zwangere vrouw krijgt is natuurlijk: heb je nu trek in ander eten? Mensen die wat sceptisch zijn over mijn veganisme dagen me nu natuurlijk ook uit: heb je nu niet opeens trek in vlees? Helaas, pindakaas. Nope! Soep kon ik niet meer goed verdragen sinds die ene bewuste nacht met 6 weken, maar verder lustte en lust ik eigenlijk alles. Althans, ik eet nu opeens liever groene olijven dan zwarte. Een week of twee had ik ook enorm veel trek in zoet. Telkens na het eten was ik misselijk en als ik dan een paar snoepjes pakte (die ik toevallig in huis had wegens Sint Maarten), was het over. Nouja, als dat het ergste is …

Die trek in zoet is over en nu heb ik zin in versgeperst sinaasappelsap. Liefst elke dag! Oh, en ik wil overal komkommer bij. Ik eet met gemak een hele komkommer per dag! Maar hé, ook daarover kan ik niet meer zeggen dan: als dat het ergste is 😉

The word is out

Dan nog even over hoe we het blijde nieuws aan onze familie en vrienden vertelden. Als eerste waren de aanstaande opa’s en oma’s aan de buurt. Die vertelden we het al meteen een paar uur nadat het nieuws bij manlief was binnengekomen. Waarom wachten als je dit ook samen kunt delen? Ik wist dat ik het veel te moeilijk zou vinden om geheim te houden voor hen en als er onverhoopt iets mis zou gaan, zouden ze er absoluut ook voor ons zijn. Die zondagavond gingen we dus al op pad naar mijn schoonouders, waarvoor we een tijdje geleden al een bord met ‘Regels bij opa en oma’ hadden gekocht. Het was overigens ook het weekend voordat we verhuisden, dus manlief deed de intro: ‘We moeten volgende week nog iemand verhuizen …’ en hij draaide het bord in zijn handen om. Oma begon driftig te lezen, opa moest eerst dichterbij komen en tante Kim was de eerste die riep: ‘JULLIE ZIJN ZWANGER!’

Bij mijn moeder en haar vriend duurde het al minimaal net zo lang voordat het kwartje viel. Maandagochtend hadden we een proefrit in onze nieuwe auto, dus met die smoes reden we naar Ell. Ook hier trok manlief de verhuistruc weer uit de kast, maar er ging geen lampje branden. Voor de zekerheid had ik die vrijdag ervoor al snel een rammelaar besteld en haalde die uit mijn zak. Mijn moeder keek me werkelijk als een botsauto aan. Ik besloot een extra hint te geven: ‘Die heb je straks misschien nodig, als de kleine naar jou toe komt.’ Het duurde nog een paar seconden en toen sprongen de tranen in haar ogen. “Hè, echt?!” Ja, mam. Je wordt oma!

Mijn broertje vertelden we het een paar dagen later, toen hij in ons nieuwe huis kwam kijken. Toen we in de babykamer stonden zei ik natuurlijk ‘ … en dit is de babykamer’, waarop hij reageerde ‘ja, voor later.’ ‘Voor in juni!’ was mijn reactie. Hij keek nog eventjes heel verbaasd, dus bevestigde ik zijn gedachten maar even met de vraag: ‘Ben je er klaar voor om oom te worden?’

Na de eerste echo bracht ik twee vriendinnen die beiden ook zwanger zijn op de hoogte en na de echo met ruim 10 weken vertelde ik het één voor één aan mijn collega’s. Manlief wilde het het liefst op dat moment al van de daken schreeuwen, maar aangezien we anderhalve week later nog een echo hadden staan, wilde ik per se tot die 12 weken wachten. De periode daartussen konden we mooi gebruiken om de rest van onze familie op de hoogte te brengen!

Op dinsdag 11 december hadden we de officiële termijnecho, waarop ik 12 weken en 1 dag zwanger bleek te zijn. Die avond kon ik dus aan de slag met mijn chocolaatjes met muisjes! Dat was de traktatie waarmee ik op woensdagavond in de sportschool mijn zwangerschap bekendmaakte. De rest is geschiedenis: op donderdagavond postten we de fantastische foto van Samba en Rumba die nu al heel nieuwsgierig zijn naar hun kleine babyzusje!

Volg:
Share:

2 Reacties

  1. 02/02/2019 / 19:21

    Leuk om te lezen! Ik ben nu zelf 17 weken zwanger… Ben blij uit het eerste trimester te zijn, verschrikkelijk was dat…

    • Giulia Califano
      Auteur
      04/02/2019 / 12:29

      Ohh gefeliciteerd! Oef, als je het zo pittig hebt gehad in het eerste trimester is dat zeker fijn! Ik had nog geluk dat ik me best goed voelde, maar vond het qua spanning toch ook wel fijn om eenmaal over die grens te zijn. En nu ik eindelijk een buikje krijg en haar kan voelen, is dat zeker fijn!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

DutchEnglishItalian
Close