Hardloopblessures: beter voorkomen dan genezen!

Hardloopblessures: beter voorkomen dan genezen!

Maar renmeisje, jij rent nu toch helemaal niet? Nee, dat klopt. Maar ik heb wel last van een hardloopblessure! Huh, hoe dan?! Dat leg ik je uit. Net zoals hoe ik er nu mee omga en hoe ik de meeste hardloopblessures wél weet te voorkomen!

Zwanger en hardloopblessures

Tja, dat klinkt nogal tegenstrijdig. Ik bedoel: hardlopen kun je best als zwangere, mits je niet zoveel last van je bekken hebt als ik. Maar dan nog ga je als zwangere hopelijk niet zo ver over je grenzen dat je blessures oploopt!

Dat is bij mij in ieder geval ook niet het geval. Ik kon al vrij vroeg in mijn zwangerschap niet meer hardlopen, maar kreeg wel weer gezelschap van een oude bekende. In september 2016 strandde mijn marathontraining vlak voor de allerlaatste lange duurloop, wegens een blessure aan mijn musculus piriformis. Ik had er nooit eerder van gehoord, van dat hele kleine spiertje in je bil. Sinds die periode weet ik echter exact waar die zich bevindt! Na 15 weken trainen en zelfs een duurloop van 30 km achter de rug, moest ik mijn marathontraining staken. Ik had bij elke pas die ik zette pijn in mijn bil, op een manier die ik nooit eerder had gekend. De blessure was hardnekkig, want ondanks dat ik het echt rustig aandeed had ik er wekenlang last van.

Een rammelend bekken

Het was het zoveelste bewijs dat wat de sportarts ooit tegen mij gezegd had, toch wel een kern van waarheid leek te bevatten. ‘Jij kunt geen halve marathon lopen, laat staan een hele marathon.’ Dat zei hij niet omdat ik dacht dat ik de conditie niet zou hebben of de discipline niet zou kunnen opbrengen, maar omdat mijn lijf nou eenmaal vrij gammel in elkaar zit. En dan vooral het gebied rondom mijn bekken. Tja, niet raar dus dat ik als zwangere al vrij gauw last krijg van – jawel, hoor – mijn bekken!

Het begon echter heel typisch, met die musculus piriformis. Tijdens het oefenen van de nieuwe BodyBalance voelde ik opeens iets steken in mijn bil. Ik wist meteen dat het om dat vervelende kleine spiertje ging. Natuurlijk dacht ik dat ik gewoon een foute beweging had gemaakt en dat het niets met mijn zwangerschap te maken had. Inmiddels zijn we echter meer dan 10 weken verder en weet ik wel beter. Die musculus piriformis is hardnekkig! Mijn hele bekkengebied is gammel, maar als ik te veel van mezelf vraag, is het vooral dat ene kleine spiertje dat van zich laat horen. Ga ik ver over mijn grenzen, dan heb ik weer pijn bij elke stap die ik zet. Terwijl ik niet één stap heb gerend!

Voorkomen is beter dan genezen

Je begrijpt: deze blessure had ik beter kunnen voorkomen dan genezen, want dat laatste blijkt nogal lastig te zijn. Maar hoe?! Ik denk door te doen wat ik nu doe: mijn bekken verstevigen. Van de bekkenfysiotherapeut krijg ik oefeningen om mijn bekken enerzijds te mobiliseren en anderzijds te versterken. Het bekken zelf verweekt tijdens de zwangerschap en aangezien het bij mij al vrij gammel was, blijft er weinig stevigheid van over. Dus versterk ik nu de spieren daaromheen, zodat zij het geheel enigszins onder controle kunnen houden. Misschien was dat ook wel de oplossing geweest om zo’n hardnekkige blessure te voorkomen? Ik durf het je niet te garanderen, maar het is absoluut het proberen waard. Na mijn zwangerschap wil ik uiteraard weer gaan hardlopen en zal ik dat natuurlijk heel rustig moeten opbouwen. Maar als er één ding is wat zeker is, is het ook dat ik extra aandacht aan mijn bekken zal (moeten) besteden!

Andere ernstige blessures wist ik jarenlang moeiteloos te voorkomen. Mijn enkels verstevigde ik door middel van balansoefeningen in de sportschool en tijdens mijn eigen lessen BodyBalance, door mijn beenspieren goed te trainen en de juiste schoenen te dragen konden mijn knieën echt wel tegen een stootje en om shin splints te voorkomen droeg ik regelmatig steunkousen. Die laatste zijn natuurlijk niet echt charmant, maar hielpen mij wel enorm nadat ik voor de eerste keer shin splints dreigde op te lopen. Dankzij die kousen is het *afkloppen* nooit zover gekomen!

Hardlopen na de zwangerschap

Op dit moment is het voor mij belangrijk om voldoende te rusten, niet te lang te staan, zo min mogelijk trap te lopen en onverwachtse bewegingen te maken en braaf mijn bekkenoefeningen te doen. Als ons meisje er straks is en ik weer groen licht krijg om hard te lopen, zal ik dat absoluut nog serieuzer nemen dan ik voor mijn zwangerschap deed. Ik heb nu pijnlijk aan den lijve ondervonden dat mijn bekken echt mijn zwakke plek is én dat blessures verrekte hardnekkig kunnen zijn. Naast heel rustig opbouwen zal ik mijn bekken continu moeten blijven mobiliseren en verstevigen. Gelukkig heb ik daar nu hulp bij van mijn bekkenfysiotherapeut! En al ik wil ik het stiekem niet toegeven, moet ik met mijn lijf misschien ook maar genoegen nemen met rondjes van zo’n 10 kilometer. Ben ik tenminste wel weer snel bij mijn mini-renmeisje 😉

Dit artikel is tot stand gekomen samen met Compressiekousen.nl. Voor meer informatie lees je hier mijn disclaimer.

Volg:
Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

DutchEnglishItalian
Close