Zwangerschapsupdate: het tweede trimester voorbij!

Zwangerschapsupdate: het tweede trimester voorbij!

Inmiddels ben ik alweer ruim 30 weken zwanger. 30 weken! De babykamer is officieel geen kluskamer meer, het geboortekaartje is af en we hebben de kraamzorg al op bezoek gehad. Toch blijf ik het ongelofelijk onwerkelijk vinden dat we over zo’n twee maanden onze dochter in onze armen hebben! De tijd vliegt, zeker sinds we aan het eind van het tweede trimester weer in een medische rollercoaster belandden. Hoog tijd voor een update over het tweede trimester!

Over de helft

Eerder vertelde ik jullie natuurlijk al over hoe ik de periode vanaf de grote onthulling tot aan de 20 weken heb ervaren. Fantastisch uiteraard! Het was zo leuk om iedereen mee te laten leven, voorbereidingen te treffen en de allereerste schopjes te voelen. Helaas kregen we met de 20-wekenecho even een domper, maar na een medische echo in Maastricht waren we weer helemaal gerustgesteld. Tijd om te genieten!

Getrappel en gespring

Dat deden we met volle teugen! Onze dochter blijkt al een heus renmeisje te zijn, want ze trappelt er druk op los in mijn buik. Hier had ik me zo op verheugd! Ik had nooit durven dromen dat ons meisje zo beweeglijk zou zijn en vind het fantastisch dat ook manlief haar al zo snel kon voelen. Mijn favoriete momentjes? Op de bank onder een dekentje, lekker samen een serie kijken. Een kat op mijn benen, de hand van mijn man op mijn buik en recht daaronder een druk trappelend meisje!

Eigenwijze dame

Met 26 weken deden we een eerste poging om te kijken op wie ons meisje lijkt. We hadden een 3D-echo! De beide oma’s en peettante Kim mochten mee. Wat waren we nieuwsgierig! Helaas voor ons bleek onze dame wel erg eigenwijs. Met de geslachtsecho lag ze al dwars, tijdens beide 20-wekenecho’s liet ze zichzelf met moeite zien en nu hield ze gewoon haar armpje voor haar gezicht! Ik kon wiebelen en springen wat ik wilde, ons meisje bleef stug liggen hoe ze lag. Gelukkig konden we daar natuurlijk wel om lachen, want bij elke echo die we kregen bleek maar weer hoe eigenwijs ze al is! De verloskundige stuurde ons met een foto van haar gezichtje (inclusief armpje) en eentje van haar voeten weer naar huis en we mochten over twee weken terugkomen voor een nieuwe poging.

Plagen, plagen en nog eens plagen

Die volgende 3D-echo valt officieel al in het derde trimester, maar om het verhaal compleet te maken plak ik ‘m toch hier alvast achteraan. Zoveel heb ik er namelijk niet over te vertellen. Ons meisje bleef ons namelijk maar plagen! Ze lag nog steeds in stuit, zoals ze al zo’n 10 weken lag. Met haar hoofdje bovenaan, haar rug links langs mijn navel, haar billetjes beneden en haar voetjes rechts onderin mijn buik. Spoiler alert: zo ligt ze dus nog steeds. Haar armpje hield ze weer vrolijk voor haar gezicht, dus wij mochten vooral genieten van haar trappelende voetjes en haar grote jubelteen! Ze houdt ons nou eenmaal graag in spanning ­čśë En dat plagen, dat heeft ze van haar vader!

Weer een domper

Helemaal aan het eind van het tweede trimester kregen we helaas weer een domper te verwerken. Met 27 weken hadden we een extra groei-echo. Niet dat we vooraf wisten dat we die zouden krijgen, maar aangezien vriendinnen deze echo niet kregen, namen we aan dat we even extra in de gaten werden gehouden wegens die afwijkende 20-wekenecho. Prima! We verwachtten niets geks en gingen vol goede moed weer eens samen op controle.

Alles zag er uitstekend uit, behalve – surprise – haar hoofdomtrek. ‘Tja, helaas toch weer een aanleiding om jullie naar Maastricht te sturen.’ Enigszins verslagen, maar toch lang niet zo overstuur als de eerste keer, liepen we weer naar buiten. In Maastricht zouden ze vast weer zeggen dat haar hoofdje wél groot genoeg was!

Bekende gezichten in Maastricht

Diezelfde week konden we terecht in Maastricht, want daar hebben ze er altijd haast mee als je wordt doorgestuurd. We waren wel enigszins gespannen, maar verwachtten eigenlijk weer dezelfde uitslag als de vorige keer. We grapten al dat we dan vast over een paar weken weer in hetzelfde schuitje zouden zitten: in Weert zouden ze zeggen dat haar hoofdje te klein is en in Maastricht zouden ze ons dan weer vertellen dat er niets aan de hand is. Ach, gelukkig hebben we een lease-auto en rijden we dus gratis op en neer!

Helaas zagen we al vrij snel dat de meting dit keer anders uitviel. Net als bij de verloskundige, week de hoofdomtrek af van de rest. Haar buikje liep perfect op schema, haar beentjes liepen zelfs iets voor, maar haar hoofdje liep ruim twee weken achter. We kregen diverse theorieën te horen en er werd overleg gepleegd met de gynaecoloog. Infecties die haar hersenen zouden beschadigen, MRI, ontwikkelingsachterstand … Het ging in een vlaag van bewustzijn aan me voorbij. We moesten maar even bloed gaan prikken om een aantal infecties uit te sluiten en over twee weken wilden ze ons graag terug zien. Dan zou het een soort van erop of eronder zijn: zou haar hoofdje verder groeien volgens haar eigen curve of zou het alleen maar meer gaan afwijken?

Het goede en het slechte nieuws

Laat ik jullie maar niet in spanning afwachten op het resultaat van die tweede echo, ook al viel die natuurlijk officieel in het derde trimester. Inmiddels zijn we namelijk alweer een week verder en hebben we het nieuws enigszins kunnen verwerken. Dat was namelijk gelukkig grotendeels positief! Onze dame was in twee weken tijd wel zo’n twee weken gegroeid en lijkt dus haar eigen groeicurve te volgen. Met haar lange benen, prima buikje en kleine hoofdje lijkt ze enigszins uit verhouding te zijn, maar zolang ze in haar eigen tempo door blijft groeien is er geen reden om alarm te slaan. Verder waren alle uitslagen positief en zag de ontwikkeling van haar hersenen er tot nu toe uitstekend uit. Geen reden dus voor een MRI of andere onderzoeken!

Máár omdat haar hoofdje toch wel erg klein is, adviseerde de gynaecoloog wel om ons over te dragen aan de gynaecoloog in ons eigen ziekenhuis. Geen verloskundige meer en geen poliklinische bevalling. Vanaf nu waren we medisch zwanger. Tja, dat was wel even slikken. Als alles er nu goed uitziet, waarom dan toch die extra controle? Blijkbaar zijn er dus toch zorgen om de gezondheid van ons kind en dat wil je als aanstaande ouders natuurlijk absoluut niet horen!

Een klein feestje

’s Avonds vierden we dus wel een klein beetje feest, want in principe was de uitslag voor nu positief. Al was het wel een beladen feestje, want vooral ikzelf had veel moeite met onze plotselinge medische zwangerschap. We wisten niet wat ons nu te wachten stond. Met 34 weken moeten we sowieso terug naar Maastricht en tot die tijd zullen ze ons in het ziekenhuis in Weert in de gaten houden. Inmiddels heb ik de eerste controle daar ook achter de rug en gebeurt er in feite niets. Alles behalve haar hoofdomtrek ziet er uitstekend uit, dus extra onderzoeken hebben op dit moment geen zin. De gynaecologen hier wachten het resultaat van de volgende echo in Maastricht af en bepalen aan de hand daarvan welke acties ze moeten ondernemen. Onder andere ook of ze onze eigenwijze dame tegen die tijd maar eens moeten gaan omdraaien …

Terwijl wij ons de afgelopen weken in deze achtbaan bevonden, heb ik dit bewust stilgehouden op social media. We wisten zelf immers nauwelijks waar we aan toe waren en ik wilde mezelf ertoe aanzetten positief te blijven. Hoewel deze ontwikkelingen absoluut een donkere schaduw op onze roze wolk werpen, kunnen we de zorgen inmiddels ook redelijk goed van ons afzetten en genieten. Voorlopig is er immers toch niets dat we voor haar kunnen doen, behalve mij goed laten uitrusten en voor mezelf laten zorgen in de hoop dat zij al die rust en energie neemt om haar hoofdje goed te laten groeien!

Spanning en sensatie

Dat ze hartstikke eigenwijs is moge inmiddels wel duidelijk zijn en haar moeder kwam als een klein poppetje ter wereld, dus wie weet heeft ze wel gewoon haar hoofdje van mij geërfd en de rest van haar lijfje van papa. Ongetwijfeld zullen we de komende 3½ week regelmatig onze mindere momentjes hebben en hoe dichterbij de dag van de echo komt, hoe hoger de spanningen zullen oplopen. Maar we weten ook dat deze dame ons graag plaagt, dus we proberen ons vooral voor te stellen hoe we over zo’n twee maanden een stronteigenwijze maar kerngezonde dochter in onze armen mogen sluiten!

Volg:
Share:

2 Reacties

    • Giulia Califano
      Auteur
      24/04/2019 / 15:21

      Wat lief, dankjewel!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

DutchEnglishItalian
Close