Ik pas niet in een hokje

Ik pas niet in een hokje

Ben ik vegan? Leef ik zero waste? Doe ik duurzaam? Allemaal vragen waarop ik geen eenduidig antwoord kan geven. Sterker zelfs: dat wil ik niet. Het idee voor dit artikel spookt al een hele tijd door mijn hoofd, maar op de een of andere manier durfde ik mijn gedachten niet op papier te zetten. Tot vandaag!

Labels plakken

We doen het allemaal, al vanaf dat we klein zijn. Mensen in hokjes stoppen en ze met stempels bedrukken. Op zich best logisch, want het maakt onze wereld een stuk overzichtelijker als we mensen een labeltje geven. Maar zeker in de huidige online wereld, waarin we elkaar denken te kennen zonder elkaar ooit te hebben ontmoet, vind ik het hartstikke gevaarlijk.

We oordelen over mensen zonder hun hele verhaal te kennen. We baseren ons op fracties van hun leven die ze aan ons tonen, niet op dat wat er achter de schermen gebeurt. We leren iemand kennen op een bepaald moment van hun leven, zonder te weten hoe diegene op dit punt is beland. Offline is dat al tricky, maar online brengt het al helemaal veel risico’s met zich mee.

Beoordelen en veroordelen

Vooral voor degene die beoordeeld of vaak zelfs veroordeeld wordt. Persoonlijk heb ik daar veel moeite mee, de laatste tijd zelfs veel meer dan ooit. Als blogger en influencer word ik natuurlijk door media en persbureaus maar al te graag in hokjes gestopt. Meestal in hokjes zoals ‘foodblogger’ en ‘vegan‘, soms in het hokje ‘duurzaam’ of ‘groen’ en sinds ik zwanger ben krijg ik natuurlijk ook regelmatig het label ‘mom influencer’. Natuurlijk begrijp ik dat bedrijven moeten categoriseren om hun klanten optimaal van dienst te kunnen zijn. In principe is hier ook niets mis mee, want ik merk er zelf weinig van. Meer moeite heb ik met labels die lezers, volgers en andere bloggers of influencers plakken en vooral de oordelen die ze daaraan koppelen …

Op Instagram krijg ik berichtjes van mensen die ik alleen online ken, omdat ze een keuze van mij niet begrijpen. Op Facebook word ik bestookt met kritiek door iemand die niet kan begrijpen dat ik suiker gebruik. Mensen ontvolgen me als ik iets anders doe dan zij verwacht hadden op basis van het label dat ze mij ooit gaven. Ik vind het triest!

Schuldgevoel

Sinds een tijdje durf ik mezelf daarom al niet meer op een bepaalde manier te presenteren. Mijn biografie heb ik aangepast, zowel op Instagram en Facebook als op mijn website. Ik associeer mezelf niet meer met woorden als ‘vegan’ en ‘duurzaam’. Liever blijf ik nu vaag, zodat ik me niet schuldig voel als ik iets doe dat niet binnen het hokje past dat dergelijke labels om me heen zetten.

Ja, ik eet veganistisch. Maar ik noem mezelf geen vegan, want compleet dierenleedvrij ben ik helaas niet. Van schoonmaakmiddelen in huis weet ik echt niet of ze veganistisch zijn en ik heb ook geen verstand van lijm in schoenen. De meeste niet-veganistische E-nummers herken ik wel, maar het kan heus wel eens zijn dat ik per ongeluk iets koop wat dierlijke ingrediënten bevat. Ik eet volledig plantaardig, maar ons kind zullen we straks vegetarisch gaan opvoeden. Daar wil ik me niet eindeloos voor hoeven te verdedigen. Misschien leg ik die keuze wel eens uit, met liefde zelfs als mensen daar vanuit oprechte interesse naar vragen. Maar veroordeel me niet, want je kent mijn verhaal niet.

Datzelfde geldt voor duurzaamheid. Ik wil heel graag meewerken aan een betere wereld, maar vaak kost me dat te veel geld of moeite. Of een keuze druist in tegen mijn eigen geluk, wat ik toch ook belangrijk vind. Ik ben namelijk van mening dat ik geen slaaf ben van de natuur en dat ik op deze wereld gezet ben met als doel een gelukkig leven te leiden. Tijdens de filosofielessen op de middelbare school en universiteit heb ik hier eindeloos over gefilosofeerd en het blijft me intrigeren. Een gelukkig leven leiden hoeft absoluut niet ten koste te gaan van de natuur, maar het kan voor mij persoonlijk ook niet alleen maar draaien om alles doen voor een betere wereld. Voor iemand anders misschien wel en daar heb ik alleen maar heel veel respect voor! Maar veroordeel mij niet als mijn definitie van geluk anders is. Je kent mijn verhaal niet …

Weloverwogen keuzes

Om de boel even te verduidelijken, wat voorbeelden. Ik gebruik al jarenlang washandjes in plaats van wattenschijfjes om mijn gezicht schoon te maken. Voor mij een hele logische aanpassing, die me totaal geen extra moeite of geld kost en mij niet hindert in mijn eigen geluk. Nu ik zwanger ben, kom ik natuurlijk terecht in de discussie over wasbare luiers. Tja, daar heb ik absoluut over nagedacht! Maar wij maken op dit moment de keuze om voor wegwerpluiers te gaan. Naar het milieu toe voel ik me daar soms wel schuldig over, maar voor ons is het nu de keuze die ons het meest gelukkig maakt. Dat ik daarover verontwaardigde berichtjes krijg van anderen die me vervolgens negeren als ik mijn keuze bevestig, doet me pijn. Fijn dat jij blijkbaar wel perfect bent, maar laat mij lekker in mijn waarde!

Een ander voorbeeld is minder plastic gebruiken. Ik erger me rot aan al dat plastic afval dat we verzamelen, maar eenvoudig minderen lukt me niet. Kan ik er wat aan doen dat de goedkoopste bananen in de winkel in plastic verpakt zijn? Waar het kan, maak ik zoveel mogelijk onverpakte keuzes. Ik heb netjes om zelf groenten en fruit in te verzamelen en af te wegen, zodat ik in ieder geval nooit plastic zakjes uit de winkel hoef te gebruiken. Maar mijn portemonnee staat het niet toe om duurdere producten te kopen, alleen maar om plastic te vermijden. Eerlijk is eerlijk, die centen geef ik dan liever uit aan iets anders dat me echt gelukkig maakt. Bananen in plastic en bananen zonder plastic smaken voor mij toch echt hetzelfde, al zou ik ze natuurlijk veel liever zonder plastic kopen!

Vertrouw me maar

Het zijn maar een paar voorbeelden en ik onderbouw ze hier bewust niet heel grondig. Een uitspraak onderbouwen maakt het argument in mijn ogen namelijk ook niet altijd sterker, zeker niet offline. We hebben hier namelijk te maken met eenrichtingsverkeer, of op z’n minst tweerichtingsverkeer met veel vertraging. Jij kunt mijn woorden anders interpreteren dan ik ze bedoeld heb, ik kan jouw reactie weer verkeerd opvatten en ga zo maar door. Soms is het in mijn ogen beter om iets te laten voor wat het is. Als we elkaar respecteren, hebben we die uitleg immers ook niet nodig. Jij maakt jouw keuzes en ik de mijne. Soms zul je mijn keuzes begrijpen, soms ook helemaal niet.

Wat ik echt belangrijk vind, is dat ik in ieder geval de vrijheid voel om de keuzes te maken die op dit moment bij mij passen. Zie me niet als vegan, als duurzaam, als weet ik veel welk label je op me plakt. Zie me als mijzelf: een jonge vrouw die de balans zoekt tussen wat haar gezin gelukkig maakt en wat goed is voor de rest van de wereld.

Volg:
Share:

6 Reacties

  1. Rianne
    26/04/2019 / 13:13

    Mooi geschreven en heel erg waar. Ik wil je even een hart onder de riem steken en hoop dat je de negatieve reacties van mensen naast je neer kan leggen. Jij bent gewoon jezelf en dat is een uniek mens met haar eigen keuzes die je inderdaad niet hoeft te verantwoorden naar anderen, omdat je toevallig op social media zit. Je leeft voor jezelf en je gezin en dat is denk ik gewoon zoals het hoort. ­čÖé liefs, Rianne

    • Giulia Califano
      Auteur
      26/04/2019 / 15:46

      Wat lief, dankjewel voor je reactie!

    • Giulia Califano
      Auteur
      29/04/2019 / 13:55

      Zo lief, dankjewel!

  2. Jet
    11/08/2019 / 08:53

    Mooi geschreven , ben het helemaal met je eens . Fijn dat je dit deelt.

    • Giulia Califano
      Auteur
      06/09/2019 / 18:43

      Dankjewel, wat fijn om te horen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

DutchEnglishItalian
Close