Renmeisje is renmama!

Renmeisje is renmama!

Het is zondag 8 september, onze dochter Ella is bijna 12 weken oud en moeders trekt de hardloopschoenen weer aan!

Nooit meer renmeisje?

Af en toe vreesde ik wel dat ik nooit meer een renmeisje zou worden. Zou ik wel behoefte hebben aan hardlopen als ik eenmaal mama zou zijn? Zou ik er überhaupt tijd voor hebben? Wanneer zou ik het fysiek weer aan kunnen na een keizersnede?

Allerlei vragen waar ik toen Ella er eenmaal was, totaal niet meer bij stilstond. De eerste weken was hardlopen natuurlijk totaal geen optie. Al vond ik het herstel van mijn keizersnede echt enorm meevallen, er zat toch een behoorlijke wond in mijn buik. Nu Ella overdag echter regelmatig een dutje doet en de oma’s af en toe wat uurtjes komen oppassen, krijg ik weer wat meer tijd voor mezelf. Die tijd besteedde ik in het begin vooral aan het huishouden, vervolgens ook aan wat werk en sinds vandaag heb ik ook de tijd voor mezelf weer ontdekt!

Zin in een comeback!

Gisteravond kreeg ik er opeens zo’n zin in! Manlief was weg en ik dook tegelijk met Ella het bed in. Lekker op tijd, want ik weet nooit hoe laat mijn ‘wekker’ ’s nachts gaat ­čśë Morgenochtend zouden we met z’n drietjes zijn en had manlief ook nog eens eindelijk geen dienst, dus had ik de kans om even iets voor mezelf te doen. Op de planning stond het voorbereiden van de yogalessen die ik vanaf komende week weer ga geven, maar wat had ik opeens zin om hard te lopen! In mijn hoofd maakte ik even een klein rekensommetje: wanneer zou ik deze week mijn les nog voor kunnen bereiden en zou dat voldoende zijn? Ik vond van wel! Snel downloadde ik de app ‘Hardlopen met Evy’, want met dat programma was ik jaren geleden gestart met hardlopen. Ik maakte alvast een account aan en checkte hoe alles werkte. Daarna legde ik snel mijn telefoon weg, sloot mijn ogen en droomde over mijn comeback als renmeisje!

Even wennen

Na een relatief rustige nacht voedde ik Ella vanochtend om 8 uur, werkte mijn ontbijt naar binnen en trommelde vervolgens papa uit bed om op te passen. Moeders ging hardlopen! Het was even zoeken naar al mijn hardloopspullen. Wat had ik ook alweer altijd bij me? O ja, een haarbandje in mijn haren. En mijn SpiBelt natuurlijk! Sleutels toch ook maar meenemen, voor als papa met Ella bezig zou zijn en de deurbel niet zou horen. Mijn sporthorloge had ik niet opgeladen, aangezien ik pas gisteravond in bed had besloten vandaag de deur uit te gaan. Oeps, zouden mijn oordopjes wel opgeladen zijn? Voor de zekerheid nam ik beide paren maar mee.

Manlief werkte me haast de deur uit, terwijl ik driedubbel checkte of alles wel klopte. Het was immers wel bijna een jaar geleden dat ik wekelijks rende! Vorig jaar rond deze tijd waren we op vakantie, meteen daarna kregen we de sleutel van ons huidige huis en sloegen we aan het verbouwen. Nog geen maand later ontdekte ik dat ik zwanger was en al vrij snel was mijn bekken te instabiel om te rennen. Logisch dus, dat het wel even wennen was!

Die vertrouwde brede glimlach

Eenmaal buiten de deur, voelde het echter als vanouds. Ik zette mijn hardloopplaylist aan op Spotify, startte de app van Evy en begon met wandelen. Tot ik hoorde dat ze na één minuut zei dat ik mocht gaan wandelen. O ja, even wennen weer aan die Belgische termen: lopen is rennen. Poging twee! Ik startte de training opnieuw en wachtte tot Evy aftelde: 3, 2, 1 … Daar was die vertrouwde brede glimlach weer!

Stap voor stap werd ik vrolijker en vrolijker. Dit gevoel had ik zó gemist! Geweldig om te ervaren dat ik direct zodra mijn voet los kwam van de grond intens blij werd. Hoe had ik ooit kunnen denken dat ik nu ik mama ben niet meer zou willen hardlopen? Hardlopen heeft voor mij altijd bevrijdend gewerkt en zeker langere afstanden voelden als een mini-vakantie. Even weg uit de dagelijkse sleur, de frisse lucht in en niets anders doen dan voet voor voet zetten.

Mama én renmeisje

Thuis doe ik nu 24/7 dienst als melkfabriek, schoonmaakster en knuffelkont. Sinds 18 juni om 15:16 uur ben ik mama en vanaf dat moment vervielen vrijwel al mijn andere rollen. Mama zijn is absoluut wat ik nu het allerliefste doe, maar wat is het ook fijn om me soms weer mijn ‘oude’ zelf te voelen! Om heel even te ontsnappen aan die wereld van voedingstijden, poepluiers en onverklaarbare traantjes. Al is het maar 20 minuutjes in mijn eentje frisse lucht opsnuiven, terwijl ik ‘dans’ op de muziek die in mijn oren klinkt.

Voor wie zelf niet hardloopt zal het heel dramatisch klinken, maar ik weet zeker dat er veel mensen zijn die mijn gevoel zullen herkennen. De quote ‘running is life, with the volume up’ is absoluut op mij van toepassing. Mijn leven als mama is fantastisch, en na een rondje hardlopen nóg fantastischer!

Volg:
Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

DutchEnglishItalian
Close